Obraz w bogato złoconej ramie ukazuje Chrystusa odsłaniającego swoje Serce — płonące miłością, otoczone promieniami światła. Łagodne spojrzenie i gest zaproszenia wyrażają istotę tego nabożeństwa: Bóg nie jest odległym obserwatorem, lecz Tym, który pierwszy wychodzi ku człowiekowi z miłością i czeka na odpowiedź.
Kult Najświętszego Serca Jezusowego ma w Polsce głębokie korzenie — w 1765 roku Polska była jednym z pierwszych krajów, które uzyskały liturgiczne święto Serca Pana Jezusa. Jan Paweł II widział w tym nabożeństwie odpowiedź na kryzys współczesnego świata. W encyklice Dives in Misericordia (1980) pisał o Sercu Chrystusa jako źródle miłosierdzia, a w liście z okazji stulecia poświęcenia ludzkości Sercu Jezusowemu (1999) podkreślał, że „cywilizacja miłości" może wyrosnąć jedynie z kontemplacji tej tajemnicy. Malarskie piękno obrazu i sakralna oprawa złoconej ramy zapraszają do chwili cichego zatrzymania przed Sercem, które — jak uczy tradycja — „tak bardzo umiłowało ludzi".
